Çaylı Şiir
"Çay..." dedi "... koyayım mı sana?"
Buzullar kendini bahar zannedip erirdi,
Bir akarsu olurdu içimi dolduran,
kulak verince, ateş başı sıcaklığı veren kalbime,
bir ilmek atardı göğsüme,
kalbinden eğrilmiş, şeffaf iplerle...
"Koyu..." dedi "koyu severim..."
Öyle demliydi Düşleri...
Kısaca sırılsıklam bir çöl ortasında,
bir bakar kör en canlı renklerin arasında...
Savurdu, vurdu beni denizlerin kıyısına...
Siyah pırıltısıydı evrenin.
"Tek şeker lütfen. " dedi hep yekten her bir seferden.
Ömürlerce medcezirdi
şu izolasyonlu tüm geceler...
O çayın ruha sessizce çağlayıp gelişiydi sıcaklığını kimseden gizleyemeyen.
Bir tek benden gizledi ruhundakileri.
İnkardı tek bildiği, siyahtı ve suçlu...
Gizlediği halde tek gizleyemeyeceği
yaşam denilen sevgiydi.
Nereye kaçtı ise, orada belirdi,
Karşısına dikildi ve affedildi,
gizemiydi dengenin.
Ayşegül Bengü / Temmuz 2021
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder