Bir yaprak düşüyor, uçuyor ve konuyor. Ne kanat çırpıyor ne de bir amacı var. Bir yaprak dalından kopar, biri koparmaksızın, ayrılır ağaçtan ve süzülür toprağa doğru rüzgarın şarkısına kaçınılmaz bir ahenkle dans ederek. İnsan değildir düşünen ve yaşayan, düşünce de, yaşam da insanın içinden geçer. Her şey olur, yaşam sürer. Olur, gider, olur gider. İnsan bir hayvan ve bir yaprak, insan tam bir ayna, çevresini yansıtan. Karanlık kökten, ışık baştan girer, kalpte buluşurlar. Vesile ve vesika bir arada, dünyanın kendisine armağanıyız biz. Takdire şayan ama olanın yalnız bir kısmını anlatan hikayelerimizi pek severiz. Saflığımız, hikayelerimize bile dönüşmemize izin verir. Kurnazsak iyi oluruz, saf istek acıya kanal, bilgeysek öylece dururuz ve varlık kendinin seyrine dalar.
Erkin Gören :
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder