Bazen ruhumdan kopmuş gibi hissediyorum
Aklımın oyunları içinde
Söz hakkı olmayan bir seyirciymişim de
Bana söven yok mu diye
Bekliyormuşum kendi içimde
Bazen kalbim koparılmış gibi hissediyorum
Sevginin sakatlığı peşinde
Göz hakkı olmayan bir körebeymişim de
Beni düşüren yok mu diye
Bekliyormuşum kendi içimde
“Ben bazen’i lügatten tekmelerim” diyeli baya yıllandım
halbuki.
Her şeyin bazen miktarınca oluşup kaybolduğu rüyalarım
geçmedi.
Bir işe yaramadığımı zannettirmekten vazgeçmedi de karanlık
yanım,
Hatalarımdan aldığım derslerin ışık olduğunu görmek güzel
hediye oluyor binindebir.
Bazen de gün ışığı, ben gözümü açtım diye yarabiliyor
bulutları sanki,
O kadar iyi bir şeymişim gibi hissediyorum.
Çirkin kalmış yüzlerimi aşamasam da onları tasvip etmemek ve
İçimden gelenleri bir nebze de olsa güzelleştirmek
Tüm bazenlerimden öğrendiğim en güzel ihtimaleylemler diye
düşünüyorum.
Günün başında da sonunda da gerçekten iyi olduğumu
Ya da dünyayı deneyimliyor olduğum için mutlu olduğumu söyleyemem ama
En umutsuz hallerimle de yaşamımla birlikteyim,
En sevinçli hallerimle de yaşamımla birlikteyim.
Tüm kırdıklarımla da duamda birlikteyim,
Tüm sardıklarımla da duamda birlikteyim,
İçimde hiç kimseyle paylaşamayacak kadar çok sustuğumdan
belki,
Konuşmaya başladığımda her zaman biraz “çok” oluyordur…Samimiyetle.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder