Savaşçı düşmanı olan kişi değildir. Kavga edebilen ya da kazanan hiç değildir. Kendisinden daha değerli gördüğü bir takım şeyler için kendi varlığını hiçe sayandır.
Geçmişte bir gün, bir yol arkadaşım vardı. Kendisini "Savaşçı" olarak atfeden, güçlü, heybetli bir arkadaş. Ormana doğru yola koyulmamızın hemen öncesinde gözüme ilişti, kısa kalın bir tahta parçasının ucunu, özenle yontuyor, kafasında türlü hesaplar yapıyordu. Ona o tahtayla ne yapacağını sordum. Bana, eğer domuza rastlarsak, üstüne atlayıp, sopa ile domuzun gözünü oyacağını söyledi. Bu delikanlı daha önce çok kavga etmişti ama hiç savaşmamıştı. Bunu kendisi de biliyor ve içinde kaynayan volkana karşı koyamıyordu. Kendisine iyi bir savaşçı olduğunu kanıtlamaya öylesine ihtiyacı vardı ki bu uğurda birilerinin hayatını karartmaktan bir düzeni yıkmaktan ya da bir aileyi dağıtmaktan geri durmayacaktı. O kadar yalnızdı ki bu delikanlı, koruyacak, kollayacak ve yaşatacak hiçbir şeyi yoktu. Tüm bu değerlerden habersiz "Savaşçı" olmak istiyordu. Kaç kere galip gelirse gelsin içindeki boşluğun kapanmayacağından habersizce...
Tüm canlılar yalnızca kendilerinden daha değerli gördükleri kıymetli varlıkları tehlikeye girdiğinde kendi limitlerini aşan kudretlere erişebilirler ve bu çabayı zafer uğruna değil huzurun devamı için sarf ederler.
Savaşçı savaşı başlatan değil, bitirmeye çalışandır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder