MEŞUM ŞİİR YA DA BOŞ VER BEN SADECE SANA SÖYLEYEYİM KALBİM
Yaşama dönük bir başlangıç yapsaydım bu şiire
Çiçeklerin hareketlerini öğrenmekten bahis açarak girerdim.
Çünkü o köklerde, meşhur tanrı'nın pek de okşanmamış elleri yatar.
Yaşamdan ölüme mahkûm çizgi,
Bugün sahici bir şey arıyorsan ve aynada dâhi bulamıyorsan:
Hiçin ar, azın kâr olduğu bu gurbette
gerçek bir dert eritip
bu şiirle, şimdi hayalin kanatlarına üfledim:
Bul bulabilirsen.
...
Aya hiç yakıştırılmamış bir ses,
Onda keşfedilmemiş tozlu tebessüm,
Anlaşılabilir ama hiç duyulmamış bir lisanın son harfi gibi, nefesler.
Belki
Sadece
Seninle
Öyle...
Bir darboğaz geçilir
Diyedir bunca şey...
Bu yaşam sonsuza dek böyle devam eder diye...ummanla, muhtemel, sürecek bir 'beyhude' devinim...
düşüş.
"İnanmam mı sonsuz yaşama?"
Düşünüyorum ben de sen kadar, bir mahsuru yoksa
Ama
Fazla bir şey söyleyemem.
Düşünce, dış cevherinden iç cevherine kazınıp yeni bir çakmak taşı
icat ediyor o zaman...
Gene yakıyor sesini içimde.
Sonra senin bir yürek unutuşun
Benim dengiz koşumuma bağ oluyor da...
Dünyayı bir vefasızlık bulutu kaplıyor.
Ve ben yağmur yağana kadar toplayamıyorum dışarıda kalmış bütün çocukları.
En güzeli,
Susmalı
Tek nasibimiz ince kalbimiz çünkü bizim.
...
Biz birlikte
Uzayalım da buralardan göğe ersin başımız.
Biraz da orada dinleyelim türkümüzü.
Dinleyelim: yağmuru, taze gümbürtü
Ve de
Toprağı, duman olmuş
gökyüzünün türküsünü.
...
14.02.2022
Pazartesi 10:30
....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder