Bir karış cinayete korkularıyla giden ey dostum!
O atamadığın çığlıklarının kaburgalarımı çınlatacak kadar güçlü olduğunu bil. Seni geride bırakıp gittiğini ne olur sanrılara dönüştürme. Dünden kalma bir acıyı barındırıyorum hâlâ. Of of sessizlik edasıyla, tasavvurunla var oluyorum. Bu gizi kimse anlamayacak. Yaşa dostum, korkuların olmaksızın. Taşikardi yaşatmadan bana.
Düşüncelerden kirli şeytani veya ahlaki olsa da güzellikler çıkıyor. Benden sen, kulaktan çiçeklerin yeşerdiği kadar. Biz bir normallikle başladık,figürasyonun içinde yollarda uzlaşmaya çalışıyoruz. Umarım değildir dediğim adımlarda simülasyonu söyledim inandırdım kendime. Bir his onu ortaya çıkardı diye bu hız mi benim canımı ürperten?
Gözün görmediğini kalp görür. Kulağın işitemediğini zihin. Tek fark birisinin tehlikeli bir oyun olması..
Vildan Uçar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder