Şiir1:
Köpeğin Bedduası / Can Küçükoğlu
Saydek Fanzin / 2014
.
ben ne gördüm, köpek ne gördü
ben gördüm ki köpeği sırtından vurmuşlar
köpek o an görüyor muydu bilmem
görüyorduysa beni, korkmuştur -onlardan bu
ulan dedim inşallah melek sanmıştır görmediğini
ben köpek olsam insan olduğuma inanmazdım çünkü
ben köpek olsam meleklere de inanmazdım ya
iyi ki yerimde değilmiş benim
köpek sırtından vurulmuş görülüyordu
iki ayağını aynı anda atmaya çalışan bir köpek
kaldırım diye yolun ortasına yürüyordu
ben gördüm ki köpek kurtulmaya çalışıyordu
bu gözlerimi annem görmeyecek olsa ben de aynını yapardım
ama yok sorumluluklarım var benim
daha çok öldüreceğim her şeyi umutlarımla!
yaşamak içinmiş falan köpek inanır mı buna hiç
hepimiz mezarıyız kendimizden geriye kalan herkesin
köpek dahasını duyamamak için belki
gözlerini son bir kez görmemeye kullanıyordu
ben bir kaç arabanın önüne atladığımı gördüm
köpeği şikayet edenler bana
köpeği öldürmediklerini sandıkları için teşekkür ettiler
keşke gözlerim çıksaydı köpek iyi ki türkçe bilmiyordu
köpeğin görebilen arkadaşları geçiyordu yanından
köpek görmüyordu, ben görüyordum, gözlerim çıkmıyordu
evim olsa onu alır kör ederdim kendimi
lakin yaşamaya mümkün bir ev para edecek hayalim de yoktu
onu vuranlar, çocuklar gibi mağduru oynuyordu
ben, gözlerine inanmamak için onu kurtuluşundan kurtaran
utancım beni öldürsün diye yalvarırken yaşadığımı gördüm
san ki, bir köpeğin, görmediğine olan bedduası kabul oluyordu
Şiir2,
Gül Bakayım / Can Küçükoğlu
Marşandiz Fanzin 2014
kulkha orada ne yapıyorsun buraya gel
göğsüne zift çalan o kalemi yak
onu sana veren seni bağışla
benimle konuşurken gözlerine bak ama
dışarıları içerinle boyamak istediğini biliyorum
içlerinde sadece kendi içleri olduğunu sanan sandıklara kızgınlığını da
kulkha, sen kendini ne sanmıyorsun allah aşkına
her şeye hastalanma tutkusuyla avuçlarını incittin anlaşılan
unutma, her ağaç can vererek ölür bu dünyaya
ve her ağaç, canlanarak haberdar edilir yaşadığından
boşlukta düşmenin imkansızlığını diyorum, unutma
kulkha, kalbin senin, varmayı düşlediği o yerden hiç ayrılamamış aslında
almadığın akılların, bulutlara zıplamaya takılmış uçurtmaların biraz
biraz, derdini yokuş kuyulara tutulmakta aramışsın
kulakların buğulara dönüşen karın bilgeliğine harlamış
dualarını yağmura, diğerlerine göre biraz daha fazla taşırmışsın
kulkha, kaybolmayı kirpiklerinin hiçbir aralığında bulamıyorum
aynayım, neysem o, beni bağışla
yalnız gölgenle edebildiğini düşündüğün, o dansı tekrarlıyor ışıklarım bak
ışıklarım benim, benim değil, senin içinden gelen ışıklarım
bir toz bezi parlaklığında taşıyorsun çatlaklarından
kulkha sen, ağlamayı sivilcelerinde arayan yüzleri
kendi gözlerinde açmaktan mahrum bırakama
gül bak kulkha
gül bak
gül bakayım
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder